Det er sant. Eg var ute og gjekk den natta. Det var ei mørk natt. Ingen stjerner, ingen lys, berre tåke. Eg og tåka midt i natta høgt oppe på ein stor bre. På breplatået i snødrevet. Var det rett av meg kanskje? Var det godt skjøn, gå åleine i nysnø? Frå sprikke til sprikke i tåke? Fine spor i nysnøen som eg berre så vidt kunne ane. Mine spor. Mine eigne. Kanskje eg ikkje skulle gått den natta. Kanskje skulle eg blitt heime. Heime i varmen av noko som hadde vore. Den kjølege varmen av det som er kjend, men som no er utafor rekkevidde.
Men det gjorde eg ikkje. Eg gjekk. Ut. I mørke.
Det var ein stor bre, det visste eg, vage konturar mot tåka. Eit mektig breplatå som eg ikkje kunne sjå, berre fornimma.
Eg elskar breen. Det kvite, blåe, grøne, svarte, isen marmorert av tusen års skit. Høgare opp på breplatået – alle nyansar av kvitt, raudt, gult, blått, grått, grønt, og svart. Alt snøen ber på, metta av fargar, tung og unemneleg lett. Sprikkene, hola og vatnet som eltar seg veg, som eter isen. Men no var det natt, og alt eg elska var mørkt, svart.
Etter vel ein times gange i lett snø kom eg til eit vatn-hol. Ganske stort, kanskje halvannan meter i omkrins, kanskje større. Det låg rett nedfor ein skrent og ei stor snølippe hadde lagt seg flott nedi holet. Ho lyste, kvitt og lekkert. Det var eit svart hol, lokkande og trugande på same tid. Eit mørkt hol, vanskeleg å døma om. Eit stort hol, kanskje fyld av skrømt. Kanskje, tenkte eg, kanskje. Eg vart ståande ei lang stund, og grunne på dette kanskje. Så tenkte eg at ja, no gjer eg det. No, det er no som gjeld. Og så gjorde eg det, eg hoppa ut i holet.
Eg glei eit stykkje på snølippa før eg for rett ned. Snart vart det mørkare, og så heilt svart. Ei kjensle av lette kom over meg. Kjende ryggen mot veggen i holet, og svevet før eg byrja falle med full tyngde. Kroppens fulle tyngde i det svarte holet. Det tar tid å falle. Lengre tid å falle langt. Då eg byrja falle gjekk det lett, seinare vart det tyngre. Og det varte og rakk. Det tok lang tid. Lenger enn eg nokonsinne har falt. Kanskje. 10 minutt tok det, eller var det meir?
Etter ei lang stund, det kjendes i allefall slik for meg, vart det blåare, og eit mørkt lys fylde holet. Før eg fekk sansa meg, for eg som ein rakett ut i den store nattehimmelen. Der vart farta bremsa, og no flaug eg for eigen maskin mellom stjerner og skyer. Eg strekte meg ut og berre flaug over dei høge, spisse snødekte fjelli under meg. Og det var fleire enn meg i mitt flygande fylgje. Fire store hundar rundt meg, to svarte, ein gul og ein svart og kvit. Eg kjende namna deira, men eg seier dei ikkje til nokon. Det har eg lova. Dei sprikte med labbane sine for at lufta skulle bere dei betre, og rista på seg. For å kjenna seg betre? Pelsen flaut i faner etter dei, og grom lyd kom ut av munnane deira. Særleg den eine svarte med kort hale, stor, murrande, malande lyd mens me svevde av garde. Me flaug lengje over store brear og høge fjell, dei høgaste og spissaste eg har sett. Dei mest alpine, med store skavlar hengjande utover toppar og skar. Stjernene kom og gjekk bak skyene, og over landskapet langt under oss låg ein kuldedis. Kulda dreiv opp frå landet og la seg i lange slør. Det var ei rar natt. Ei natt etter alt som hadde vore, og før alt som kjem. Ei natt av kulde og røynd. Kor alt eg elska var rundt meg, det er sant, men det var mørkt og eg kunde berre ana det.
Rett som det var så landa me høgt oppe i eit skar under to toppar med kvasse tårn. Tårnfjellet med tårnnamnet. Dei høge tårns fjell.
Landinga var av det mjuke slaget, og eg oppdaga at me hadde fått ein uboden gjest i fylgjet. Det var U. U hadde fylgt etter oss. Hadde hengt seg på. Kvar kom han frå? Kva ville han oss no? Me hadde reist langt frå varmen, langt frå byrjinga av historia, men han gav ikkje slepp. Han slekte elden der me budde. For mange, mange år sida, i tida etter byrjinga. Kva ville han her no? For lenge, lenge sida, det var då det vart kaldt, det var då det byrja med kulde. Då slekte han elden? Men kulda var fin, det var ei vakker kulde, for hundane var varme. Pelsen var varm, kulda var so mjuk, lett.
Seinare vart kulda styggare, ho vart ei kald kulde. Og då lyt ein røra på seg for ikkje frysa. For ikkje verte fastfrosen. Det er sant. Men no hadde han funne oss, og kvifor? Kva kunne han gjere oss no? Korleis? På kva måte?
Hundane beit etter han og eg ville og gjerne ha han vekk. Eg ville gjerne sparka han ut. Ut i lufta med han, det vore fint. Men gjorde eg det?
Han hang seg på, som ein hund som er svolten og anar mat. Som ein hund som har vore for lenge borte frå sin herre. Kan ein hund angra seg? Det veit eg ikkje. Kan ein hund koma heim til tomt hus? Kanskje.
Frå tårna på fjellet lyste det varmt og fint, og me gjekk inn ein tunnel, dimt opplyst, vanskeleg å føte seg, trapper rått tilhogde. Og kom fram til ein sal inne i fjellet. Mat stod på bordet, ei duft av lam, rein og rype hang i rommet. Faklar og oljelamper overalt. Bord dekte med frukt, brød og store kraftbein. Dampande rettar av kjøt og grønsaker. Ei svak klirring frå ein plass langt borte, vage drønn av trommer dreiv forbi oss, stemmar frå ei anna tid. Låg det kniver og gaflar på borda? Eg hugsar ikkje. Kanskje me åt med hender og labbar. Men eg hugsar dette: Me sat ned for å ete. Alt fekk me, og alt åt me. Og rommet lyste på oss. Stearinlys i mange fargar brann omkring oss, blå, turkis, grøn, kvit, sitrongul, gyllengul, oransje og raudt. På borda stod dei i høge lysestakar og i nisjene som var hogd ut i veggane i gamle grøne vinflasker med falma etikettar.
Etter måltidet vart eg trøytt og ville sova. Eg gjekk vidare inn i neste sal. Den munna ut i ein ny tunnel med store tunge tredører med smijernbeslag på kvar side, eg talde 20 medan eg gjekk mot døra i enden. Der gjekk eg inn. Hundane inkludert U. Fylgde etter, eit soverom var gjort klart til oss med silketrekk, dundyner på mjuke fjørande madrassar. Hundane hoppa rett opp i senga. Dei somna straks, og eg vart liggjande å sjå ut gjennom dei store glasi som gjekk frå golv til tak på tre av sidane i rommet. Heilt spesielt dette rommet. Einaste som skilde ute frå inne var glas og kulde. Den fjerde veggen var laga som ein peis, med store, sprakande bjørkekubbar som brand og sende fine lukter ut i rommet. Berre silkeseng, dundyne, varme hundar og knitrande ved i peisen. Og eit stort utsyn på måne, fjell, snø, natt. Endelause ryggjar i siluett mot månen. Svimlande stjernehimmel.
U. vart liggjande utafor døri, inni tunnelen. Han gjekk ikkje inn. Han vil nok aldri drøyme om å gå inn. Han har sagt at han aldri drøymer. Svart hav. Han held seg ute i tunnelen, i det dimme mørket. Slik er det berre. Nokon drøymer. Nokon gjer ting. Nokon ventar på deg i ein lang svart tunnel. Nokon vert sparka ut. Nokon sparkast. Nokon lever. Nokon døyr. Nokre gongar er ein heldig. Då kan det henda at det skjer noko fint.
Eg var trøytt og mett. Hundane sov. Bjørkekubbane skrumpa, ein ven ettervarme kraup rundt dynene. Utafor lyste snøen på toppane. Det var ei forgylla natt. I ei seng nær ein himmel eg ikkje veit noko om. Og eg fortalde aldri om ho.
Vel, akkurat DET hastar ikkje, men sukk, fint ja! Sitja inne, medan regnet held seg ute. Ein kveld. Om hausten.
